Kρυφή Παναγιά

 Ενα ειδυλλιακό τοπίο με οργιώδη βλάστηση στην οποία κυρίαρχο είδος είναι η μαύρη πεύκη που δεν συναντάται πουθενα αλλού, πάνω στη λέσβο, παρά μόνο σ αυτή την τοποθεσία Μια Παναγιά μοναχική κρυμμένη μέσα στη σπηλιά του βράχου, μέσα στην σκληράδα της καθημερινότητας, μέσα στη διαφθορά και στη σαπίλα Αυτή τη παναγιά αναζήτησα το δεκαπενταύγουστο, σ αυτή τη Παναγιά στάθηκα και γω ο ταπεινός αναμεσα στα ψηλά σαν αγιοκέρια μαυρόπευκα να απευθύνω την προσευχή μου

Αναζητώντας την Κερκόπορτα

Τα τείχη  περιτριγυρίζουν την Πόλη από ξηρά και θάλασσα, διπλά, με βαθιά τάφρο και πρόχωμα ανάμεσά τους, κάστρα άπαρτα που αλώθηκαν Αυτά τα τείχη οχυρώνουν τις μνήμες, τις θύμησες, την περηφάνια μας

            Η Πόλη που ζει ακόμα μαγική μέσα στα όνειρά μας, όνειρο κι η ίδια, τυλιγμένη μέσα στους θρύλους και τις παραδόσεις της πολύπαθης φυλής μας, που δε θέλει να το παραδεχτεί, όσα χρόνια κι αν πέρασαν από τότε, ότι την έχασε.

Η Πόλη των Πόλεων, «Βασιλίδα των Πόλεων» τότε, Βασίλισσα της Οικουμένης, η Βασιλεύουσα  σήμερα, η αρχόντισσα του Βοσπόρου, μια απαστράπτουσα κοσμοπολίτικη πολιτεία από ιδρύσεως της μέχρι και στις μέρες μας. Όνειρο και λαχτάρα κάθε Έλληνα να την επισκεφθεί, να ακούσει την πάλουσα καρδιά της,  να προσκυνήσει τα ιστορικά της χώματα, να «νίψει ανομήματα» Ευλόγησε και μένα ο Θεός να πραγματοποιήσω το τάμα ζωής, δίνοντας μου την ευκαιρία και την δυνατότητα να επισκεφθώ την Πόλη έστω για μια φορά  Δεν πήγα σαν τουρίστας στην Πόλη σαν προσκυνητής πήγα, για να αποτίσω  φόρο τιμής στην ιστορία

Η πανέμορφη ιστορική τριγωνική πολιτεία, με τους επτά λόφους, τις εκκλησίες, τα κάστρα, τα τζαμιά και τα παλάτια των σουλτάνων της, παραδίδεται στο αδηφάγο βλέμμα μας και στα ανοιχτά αυτιά μας. Εικόνες πανέμορφες γνωρίζει ο επισκέπτης από κοντά πια με το ταξίδι του στην Πόλη, Προσπαθεί μηχανικά να συνθέση καρέ καρέ τον πίνακα της, τραβώντας φωτογραφίες :τα τείχη, τον ιππόδρομο,  την Αγιά Σοφιά, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Δεξαμενή, το Μπλε Τζαμί, το ανάκτορο Τοπ Καπί, τη γέφυρα του Γαλατά, το παλάτι του Ντολμά Μπακτσέ και τις πύλες που έμπαινε στο λιμάνι ο Σουλτάνος Το παράπονο της υποδούλωσης αλλά και η αισιοδοξία για το αύριο, η ίδια η ιστορία της Ρωμιοσύνης ζωντανεύει και γεμίζει την ψυχή του επισκέπτη με αναμνήσεις που δεν έζησε. Η Πόλη χωρίς να μελαγχολεί, νοσταλγεί.

Προσκύνημα στην ιστορία, είναι το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, στο σταυροδρόμι: των Ηπείρων, των Λαών, των Πολιτισμών, των Θρησκειών, μια πόλη που εμείς οι Έλληνες την νιώθουμε ακόμα δικιά μας, μια απόπειρα συμφιλίωσης με την Ιστορία, μια μύηση σε μια άλλη κουλτούρα με έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο.  Το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη σε φέρνει πίσω ξανά στα μαθητικά σου χρόνια στις φορτισμένες διηγήσεις και στις ποτισμένες με ισχυρή δόση εθνικισμού ιστορικές περιγραφές 

Με έκαναν και αισθάνομαι καραγκιόζης.

με εξαπάτησαν, καταρράκωσαν και κατήργησαν τους θεσμούς, που πίστευα από μικρός

ξευτέλισαν τις αρχές μου, τα ιδανικά και τα πρότυπα μου

με κορόιδεψαν και συνεχίζουν να με κοροϊδεύουν, κάθε μέρα, με κάθε τρόπο

με οδήγησαν στη φτώχια και στην εξαθλίωση

καταστρέψανε τα όνειρα μου, υποθήκευσαν το μέλλον μου.

Μικρός εγώ, αδύναμος, με το νόμο να με σημαδεύει, με τα γκλόπς να με σαπίζουν στο ξύλο, με τα κοράκια έτοιμα να μου πιούν το αίμα, δεν με νοιάζουν οι παπαγάλοι τους, νιώθω τη βαρβαρότητα τους στο πετσί μου.

Τι θα κάνω ?

Μου ζητάν να γίνω σύμμαχος τους, σ αυτά που μου έκαναν.

Μου ζητάν να πω ότι αυτά που έχω υποστεί έγιναν με τη σύμφωνη γνώμη μου.

Μου ζητάν να πιστέψω ότι έπρεπε να τα κάνουν αυτά για το καλό μου.

Ζητάνε να υπογράψω μεθαύριο το πιστοποιητικό της βλακείας μου, για να μπορέσουν μετά να μου κάνουν χειρότερα.

Ψάχνουν για θύματα

Δεν θα τους κάνω το χατίρι να συναινέσω στον περαιτέρω εξευτελισμό μου

Φτάνει πια

Τα βουνα τα προδομένα μαρτυρούν τη σκευωρία μιας απόσβεσης

Που είναι η παγίδα για την καταπάτηση των δασών

Μετά απο κάθε πυρκαγιά το ίδιο θα συμβεί και σ αυτήν της Ανατολικής Αττικής θα βγουν οι αρμόδιοι, αλλά και οι πολιτικοί, πρωτίστως, να πουν οτι όλη η καμένη έκταση θα κηρυχθεί αναδασωτέα και όπου είναι δάσος θα ξαναγίνει δάσος

Μέχρι εδώ πολύ καλά και Άγια

Έρχεται τώρα, ένας ή δυο Δασάρχες, να κηρύξουν μια έκταση διακοσίων χιλιάδων στρ αναδασωτέα μέσα σε ένα ασφυκτικό χρονικό περιθώριο των τριών μηνών, άλλως θα έχουν ποινικές ευθύνες (η μόνη διοικητική ενέργεια που αν δεν γίνει επισείει ποινικές ευθύνες ) Πάνε να κηρύξουν το δάσος και την δασική έκταση αναδασωτέα και διαπιστώνουν ότι μέσα στην έκταση υπάρχουν διάσπαρτα κτίσματα νόμιμα ή παράνομα, υπάρχουν κατα θέσεις χωράφια, υπάρχουν οικόπεδα περιφραγμένα ή μη, νόμιμα ή μη, υπάρχουν διεκδικήσεις που εκκρεμούν, υπάρχουν αιτήματα που εκκρεμούν, παλιές καταπατήσεις που είναι σήμερα αγροί τι κάνουν τότε με όλα αυτά?

Κανονικά λοιπόν θα πρέπει να κάτσουν να αποτυπώσουν όλη την έκταση των διακοσίων(200) στρεμμάτων να εξαιρέσουν τα νόμιμα, κτίσματα, χωράφια, και οικόπεδα, και να προβούν, σε κήρυξη όλης της υπόλοιπης έκτασης ως αναδασωτέας αυτό όμως απαιτεί χρόνο, προσωπικό και χρήμα.
Φρόντισε όμως ο νομοθέτης να μη τους δώσει το χρονικό περιθώριο και την δυνατότητα να το κάνουν αυτό, μέσα σε τρεις μήνες τι θα προλάβεις να κάνεις, όταν έχεις την πολυμορφία που έχει σήμερα η Ανατολική Αττική

Γι αυτό λοιπόν τα περισσότερα Δασαρχεία όταν οι καμένες εκτάσεις είναι μεγάλες με ποικίλη βλάστηση και διαμόρφωση, κηρύσσουν αναδασωτέα όλη την έκταση με το περίγραμμα της, με την παρατήρηση οτι εξαιρούνται, οι αγροί, οι βοσκότοποι, τα οικόπεδα και τα κτίσματα

Εδώ παίζεται το χοντρό παιχνίδι της καταπάτησης και της αυθαίρετης δόμησης μέσα στα δάση και εδώ κρύβεται η αιτία των μεγάλων εμπρησμών των δασών

Πρόταση Να κυρωθούν και να ισχύσουν άμεσα οι Δασικοί χάρτες που είναι έτοιμοι για την Ανατολική Αττική και να μπουν σε εφαρμογή, βάσει δε αυτών να κηρυχθεί η καμένη έκταση αναδασωτέα

Άντε να δουμε θα το κάνετε?

Ε.Θ.Ο.Κ-Περιβάλλον και Πολιτισμός

Οι έννοιες περιβάλλον και πολιτισμός είναι αλληλένδετες και αναγκαίες για τη διαφύλαξη της κοινωνικής συνοχής και της ποιότητας της ζωής μας. Οφείλουμε να προστατεύουμε και να αναδεικνύουμε το περιβάλλον και τον πολιτισμό μας. Γιατί το περιβάλλον και τα έργα του πολιτισμού αποτελούν κληρονομιά από τις προηγούμενες γενιές και είναι δανεισμένα από τις επόμενες.

Τα έργα τέχνης διαχρονικά έχουν ως πηγή έμπνευσης το φυσικό περιβάλλον. Ακόμα περισσότερο, η αισθητική κάθε τόπου είναι βαθιά επηρεασμένη από το περιβάλλον: το φως, η εναλλαγή εικόνων, οι γραμμές του ορίζοντα, οι όγκοι των φυσικών μεγεθών, τα χρώματα της φύσης, η αναζήτηση ή η υπέρβαση της Αρμονίας. Όλα αυτά καθορίζουν την αισθητική και ηθική τυπολογία ενός Πολιτισμού. 

Οι αποδράσεις στη φύση και η διαβίωση μέσα στο δάσος, βοηθάει στο να ξεχάσουμε για λίγο το άγχος της καθημερινότητας, να ηρεμήσουμε, να ξεκουραστούμε σωματικά και πνευματικά και να πάρουμε δυνάμεις και εναύσματα για νέες δημιουργίες  

Ο Ερασιτεχνικός Θεατρικός Όμιλος Καλλονής Λέσβου Ε.Θ.Ο.Κ. αφουγκραζόμενο τα μηνύματα των καιρών οργάνωσε εκδήλωση-εκδρομή την Κυριακή 17 Μαΐου στη καταπληκτική τοποθεσία  Αγία Δοσιά Παρακοίλων   για να καταδείξει οτι η στροφή στο Περιβάλλον είναι Πολιτισμός 

Σώπα, μη μιλάς!

(Αζίζ Νεσίν)

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψ' τη φωνή σου, 
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός,
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί,
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου λέγαν:
«σώπα!».

Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή, 
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ...σώπα!»

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου, 
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
«Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
«θα βρεις το μπελά σου, σώπα!».

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, 
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα!»

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
και τα 'μαθα να σωπαίνουν, 
η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική 
και ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε:
«Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή, 
με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σώπα!».

«Σώπα!» ο ένας, «σώπα!» ο άλλος, «σώπα!» οι επάνω, «σώπα!» οι κάτω,
«σώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
«Σώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας...
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα!».
Και μαζευτήκαμε πολλοί,
μια πολιτεία ολόκληρη, 
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα,
μόνο με το «Σώπα!». 
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα»!

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν' την να σωπάσει.
Κόψ'την σύρριζα. 
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς!

Και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός. 
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω 
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, 
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: 
ΜΙΛΑ!

Καταθέτω την θλίψη μου για τον Αλέξανδρο 

Της Καλλονής η τρύπα

Tο ποτάμι έστειλε ένα μήνυμα σε όλους μας κατ εμέ ηχηρότατο ότι: δεν πάει άλλο την άλλη φορά θα έχουμε χειρότερα 

Οι περισσότεροι το εξέλαβαν, ως μια τρύπα στο μπετό και γι αυτό συζητάνε αν πρέπει να καλυφθεί η τρύπα ή να ξεκινήσει σταδιακά το άνοιγμα του ποταμού, «χειμάρρου Αχυρώνα» λες και άμα ανοίξει το ποτάμι, θα σταματήσει να υπερχειλίζει, να πλημμυρίζει και να πατεί τα σπίτια των μουράγιων όπως έκανε το 1955, το 1984 και τόσες άλλες φορές  

Το ποτάμι χτύπησε άλλη μια φορά το καμπανάκι κάνοντας αυτή τη φορά μια τρύπα στο μπετό, για να ξυπνήσει τους αρμόδιους από το λήθαργο που βρίσκονται και  να αντιληφθούν επιτέλους ότι, το πρόβλημα έχει να κάνει με την χειμαρρικότητα και την πλημμυρότητα του ποταμού, που έφτασε και ξεπέρασε πλέον τα στενά όρια που του έχουν τεθεί από το 1953 και ψάχνει για διεξόδους

Είναι πλέον καιρός να σταματήσουν οι αρμόδιοι να κουκουλώνουν και να κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί και να κοιτάξουν, πως θα διευθετηθεί ο χείμαρρος, ούτως ώστε να μη κατεβάζει στερεά υλικά στη πεδινή  κοίτη και να επανεξετασθεί τεχνοοικονομικά η έκτροπή και των δυο κλάδων του (φάραγγας και παλιόκαστρο) στον Τσικνιά.

Άμεσα πρέπει να ξεκινήσει μια μελέτη από ειδικούς επιστήμονες, αξιοποιώντας όλα τα μορφολογικά, μετεωρολογικά, κοινωνικά κ.λ.π. δεδομένα της περιοχής με σκοπό την διευθέτηση όλων των χειμάρρων του λεκανοπεδίου  Καλλονής (Καθάριου Αχυρώνα και Τσικνιά) Η μελέτη αυτή θα προβλέπει και τα απαραίτητα τεχνικά αλλά και φυτοκομικά των πρανών έργα, στις λεκάνες απορροής των παραπάνω χειμάρρων, συγκρατώντας τα στερεά υλικά στην ορεινή κοίτη και στις λεκάνες απορροής, μειώνοντας την ταχύτητα και την ορμητικότητα των χειμάρρων, ουτώς ώστε να μη προκαλούνται ζημιές στα πεδινά

Οποιαδήποτε λύση στο πρόβλημα της πλατείας Καλλονής είτε για άνοιγμα του ποταμού, είτε για στένεμα της υπάρχουσας κοίτης, είτε για κάλυψη, προϋποθέτει την σωστή διευθέτηση της χειμαρρικότητας των χειμάρρων της περιοχή διαφορετικά θα γίνει μια τρύπα στο νερό 

ΠΕΡΙ ΟΠΗΣ

Παλιά οι κτηνοτρόφοι έφτιαχναν λάκκους και τρύπες στα βοσκοτόπια τους, γκιόλια τα ονόμαζαν, για να μαζεύεται το νερό της βροχής, προκειμένου να εξυπηρετούνται με τα ζώα τους.

 Σήμερα, καθώς βλέπω, οι λάκκοι και οι τρύπες κατέβηκαν από τα βουνά και εγκαταστάθηκαν μόνιμα σε κεντρικά σημεία, στα χωριά και τις πόλεις, στις πλατείες και στους δρόμους, και κανένας δεν ενδιαφέρεται να τις επισκευάσει.

Όπως αυτή η μεγάλη τρύπα  που δημιουργήθηκε πέρυσι το Χειμώνα  με την κατάρρευση της πλάκας που καλύπτει τον ποταμό που διασχίζει την Καλλονή, την δευτερη μετά την Μυτιλήνη πόλη της Λέσβου

 Μια τρύπα στο κέντρο της πλατείας Καλλονής, στον πιο πολυσύχναστο δρόμο, από πεζούς και από αυτοκίνητα, σκεπασμένη πρόχειρα με παλιοτάβλες, και περιτριγυρισμένη με μια ανύπαρκτη περίφραξη, να χάσκει από πέρυσι τον Χειμώνα

 Τα προβλήματα που δημιούργησε και δημιουργεί

α)στην κυκλοφορία πεζών και οχημάτων, είναι τεράστια, 

το μποτιλιάρισμα στο μέρος  αυτό είναι καθ όλη τη διάρκεια της μέρας

β)στην εικόνα της πόλης, με την βρωμιά που μαζεύεται στο σημείο αυτό, δεν περιγράφεται

γ)τα τροχαία ατυχήματα  που συμβαίνουν  στο στένεμα της πλατείας – δρόμου, εξ αιτίας της τρύπας, με σοβαρά τραυματίες, είναι συχνά.

 Πρόσφατα συνέβη ατύχημα με ποδηλάτη με αποτέλεσμα να πέσει και να πάθει σοβαρά κατάγματα  

 Κι όμως η τρύπα παραμένει ανοικτή, να χάσκει και να υποδηλώνει ξεκάθαρα την ανικανότητα των ανευθυνουπεύθυνων σουρταφέρτηδων της εξουσίας

Φαίνεται ότι και αυτή η τρύπα ή λάκκος, όπως τα γκιόλια, για να παραμένει ανοικτή, εξυπηρετεί κάποια ζώα, αλλιώς δεν εξηγείται

Μήπως περιμένουν να βρέξει, να φέρει νερό το ποτάμι, να ξεπλυθούν  οι βρωμιές ;

Λέτε μια βροχή να μας σώσει;

Αυτή είναι η αγωνία μας «τι θα γ’νουμι σα δε βρέξ κι αμα βρέξ που θα πάμι»

 

 

Η Καλλονή στο διαδίκτυο

Μετά από απουσία ενός μηνός επανήλθε και πάλι η ιστοσελίδα

http://kalloni.co.cc/
Ενημερωμένη με τα τελευταία νέα και πολλές πληροφορίες

όσον αφορά την περιήγηση στην Καλλονή

και στην ευρύτερη περιοχή της

Η Πανσέληνος στο πολιτισμό

Φέτος το Αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι πήγε Ακρόπολη και όχι μόνο
Φώτισε για να αναδείξει τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό
Φώτισε για να αναδείξει την οπισθοδρομική διαδοχή της Ελληνικής κοινωνίας, να μας υπενθυμίσει την καταγωγή μας και να μας πει ότι, το δένδρο που έχει γερές και βαθιές ρίζες, μπορεί να ξαναφουντώσει, όσο και να το βαρούν οι καιροί οι καταιγίδες και οι θύελλες

Ένα αλλιώτικο μήνυμα έδωσε το φεγγάρι φέτος

Αντί να μας δείξει ότι είναι ώρα να πάμε για ύπνο, όπως έκανε όλα τα χρόνια, φέτος, τούτη η πανσέληνος, μας υπέδειξε να ξυπνήσουμε, να οργανωθούμε και να δουλέψουμε, για να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε τους προγόνους μας στην δημιουργία, στην επιστήμη και στον πολιτισμό

Που ήταν δάσος και που δεν ήταν δάσος?

Όπου ήταν δάσος , θα ξαναγίνει δάσος, ακούμε συνεχώς,

Ναι αλλά, που ήταν δάσος και που δεν ήταν δάσος?

Μπορεί κάποιος να μας το πει?

Μπορεί κάποιος να μας πει, πως θα το βρούμε?

Μη μου πείτε από τις αεροφωτογραφίες του 45 ή του 60ή από τους ορθοφωτοχάρτες ή από τους δορυφορικούς χάρτες , γιατί έχουν τόσο μεγάλες κλίμακες, που δεν μπορείς να υπολογίσεις ποσοστό βλάστησης

Μήπως γι αυτό κηρύσσεται αναδασωτέα, η έκταση, που περικλείει η περίμετρος της φωτιάς, με την παρατήρηση εξαιρούνται οι αγροτικές εκτάσεις?(που είναι και ποιές είναι αυτές ?)

Μήπως γι αυτό μετά από μια πυρκαγιά εγείρονται πολλές διεκδικήσεις στην περιοχή?

Μήπως αυτή είναι η αιτία που ξεσπούν οι περισσότερες φωτιές στην Ελλάδα?

Μήπως γι αυτό μετά απο μια πυρκαγιά φυτρώνουν οι βίλες μέσα στα δάση?

Μήπως γι αυτό δεν γίνεται το Δασολόγιο?

Τα καμένα δάση αναδασώνονται;

Ακούμε, να επαναλαμβάνεται συχνά τώρα τελευταία, από κυβερνητικά στελέχη η διαβεβαίωση, ότι «όπου ήταν δάσος , θα ξαναγίνει δάσος» Πολύ ωραίο ακούγεται, όμως εμένα που τυχαίνει να έχω λίγες γνώσεις του αντικειμένου, κάτι δεν μου κάθεται καλά.
Προφανώς με την πρόταση αυτή εξαγγέλλουν την κήρυξη της έκτασης ως αναδασωτέας.
Τι σημαίνει κήρυξη της έκτασης ως αναδασωτέας: ότι η έκταση που κάηκε θα υπαχθεί σε ένα ειδικό καθεστώς προστασίας, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και τους Νόμους, ούτως ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, για να αναγεννηθεί το δάσος, είτε φυσικά είτε τεχνητά, με σπορές και φυτεύσεις. Δεν σημαίνει ότι απαραίτητα το δάσος που κάηκε θα αναδασωθεί άμεσα
Το να κινηθεί η διαδικασία, κήρυξης της έκτασης ως αναδασωτέας, αποτελεί υποχρέωση του Δασάρχη να το κάνει, διότι σύμφωνα με τον νόμο, αν δεν κηρύξει την έκταση αναδασωτέα εντός τριμήνου διώκεται πειθαρχικά και ποινικά
Η κήρυξη της έκτασης ως αναδασωτέας, δεν σημαίνει απαραίτητα, ότι η έκταση αυτή θα ξαναγίνει δάσος. Ορισμένα δάση βέβαια κυρίως Χαλεπίου, Τραχείας Πεύκης και αείφυλλων πλατύφυλλων αναγεννιούνται τον πρώτο ή τον δεύτερο χρόνο με φυσικό τρόπο κατά μεγάλο ποσοστό. Στο υπόλοιπο δάσος, που δεν αναγεννήθηκε θα πρέπει να γίνει ανθρώπινη επέμβαση και με τεχνητό τρόπο (σπορές, φυτεύσεις) να ξαναεγκατασταθεί το δάσος Επίσης στα δάση της ελάτης που κάηκαν (Ταΰγετος Πάρνηθα Μαίναλο) είναι πολύ δύσκολο να αναγεννηθούν γιατί πρώτα πρέπει να δημιουργηθεί ένα δασογενές περιβάλλον και μετά να φυτευτεί η ελάτη
Όλα αυτά για να γίνουν, απαιτούν και προϋποθέτουν εμπεριστατωμένες μελέτες, σωστές αναθέσεις, έγκαιρες εργολαβίες και φυσικά μια παρά πολύ μεγάλη δαπάνη εκ μέρους της Πολιτείας

Γι’ αυτό το ποσοστό των καμένων εκτάσεων που αναδασώθηκαν μέχρι σήμερα είναι πάρα πολύ μικρό
Συνεπώς είναι μια κουβέντα αν το καμένο δάσος, θα ξαναγίνει δάσος
Ένα άλλο μεγάλο ζήτημα μετά την πυρκαγιά που παίζονται μεγάλα συμφέροντα είναι, το που ήταν δάσος και που δεν ήταν δάσος

Οι Δρόμοι της Σαρδέλας Καλλονής

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, στις 8 Αυγούστου, ο Δήμος Καλλονής διοργανώνει την γιορτή της Σαρδέλας στην πλατεία της Σκάλας Καλλονής. Ας δούμε λοιπόν την πορεία που ακολουθεί το νοστιμότατο αυτό αλίευμα του κόλπου, απο την είσοδο του μέχρι να φτάσει στο πιάτο μας

Η Είσοδος του κόλπου Καλλονής απ όπου μπαίνει η σαρδελομάνα, Μάρτιο με Απρίλιο για να γεννήσει, καθ ότι τα νερά του κόλπου, λόγω θερμοκρασίας, δημιουργούν κατάλληλες συνθήκες ωοτοκίας

Ψάρεμα της παπαλίνας
Λιμανάκι της Σκάλας Καλλονής

Ξεψάρισμα

Η παστή σαρδέλα Καλλονής είναι ένας από τους πιο νόστιμους μεζέδες για ούζο. Παστώνεται πάρα πολύ εύκολα και γίνεται πάρα πολύ γρήγορα δηλ. απ' το πρωί ως το βράδυ Η παστή σαρδέλα του Κόλπου Καλλονής δεν κυκλοφορεί τυποποιημένη στο εμπόριο

Ανεβήκαμι στουν Άγιου Λια

Φυσικά οι ομορφιές του νησιού της Λέσβου είναι πάρα πολλές, και τόσο ποικίλες, που όσες φορές και να το επισκεφθείς πάντα θα ανακαλύπτεις κάτι που δεν το χεις ξαναδεί και για το οποίο θα θες να ξαναπάς Ακόμα και οι ντόπιοι κάτοικοι κατά καιρούς ανακαλύπτουν γωνιές, μέρη, μπουτζάκια, που τα λέμε στην τοπική διάλεκτο που δεν έχουν γνωρίσει, που δεν έχουν περπατήσει και τα βλέπουν για πρώτη φορά, παρ ότι κατοικούν στο νησί πάρα πολλά χρόνια
Τι θα λέγατε σήμερα να κάνουμε μια βόλτα, στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας, στο κεντρικό τμήμα του νησιού, το βουνό ανάμεσα στα Παράκοιλα, στην Ανεμώτια, στο Σκαλοχώρι, στην Βατούσα στην Πτερούντα στα Χύδηρα και την Άγρα Ένας ορεινός όγκος απάτητος και ανεξερεύνητος για πολλούς, ακόμα και ντόπιους κάτοικους, που έχει όμως να προσφέρει πρωτόγνωρες ομορφιές και συγκινήσεις στους επισκέπτες του
Νοικιάσαμε ένα τζιπ 4Χ4, που να μπορεί να μας μεταφέρει με ασφάλεια στους δασικούς χωματόδρομους της περιοχής και ανηφορίσαμε από τα Παράκοιλα για να γνωρίσουμε και να περιηγηθούμε στο όμορφο αυτό βουνό της πατρίδας μας. Με το που μπήκαμε στο πανέμορφο δάσος της Τραχείας Πεύκης (τσαμλίκ’) βρεθήκαμε σε ένα πλάτωμα και ένα διάκενο του δάσους Το τρεχούμενο νερό να γλείφει τις ρίζες του ανθισμένου αγούϊδουρα (ροδόδενδρο) και να γεμίζει την στέρνα και να μας προσφέρεται για να δροσιστούμε Τα ψηλά πεύκα και τα διάσπαρτα καστανόδενδρα γύρω, γύρω να ρίχνουν τον ίσκιο τους στο στρωμένο με φτέρες περίβολο του κάτασπρου εξωκκλησιού, που δικαίως είναι αφιερωμένο στην Αγια Δοσιά (Δροσιά, Ζωοδόχο πηγή) Ανάψαμε το κερί μας, το οποίο σβήσαμε στη συνέχεια για ευνόητους λόγους, κάναμε το Σταυρό μας και ανηφορήσαμε γιατί είχαμε δρόμο ακόμα
Μετά από έναν ανηφορικό όλο ελιγμούς (φουρκέτες) δρόμο, μέσα στα πυκνά πεύκα φθάσαμε στον επόμενο σταθμό μας, κατηφορίσαμε με τα πόδια στο μονοπάτι και βρεθήκαμε σε μια σπηλιά, εκκλησάκι, αφιερωμένο στην κρυφή Παναγιά. Μέσα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο με πανέμορφη θέα, της οποίας στο βάθος δέσποζε ο Μόλυβος, σε ένα από τα ωραιότατα δάση Μαύρης Πεύκης (μαύρα τσάμια), με υπόροφο τον Αγούϊδουρα, στις ρεματιές, οι Αρχαίοι σίγουρα θα λάτρευαν τον Πάνα, εμείς οι Χριστιανοί αφιερώσαμε αυτό το απείρου κάλους τοπίο για να λατρέψουμε την Παναγιά μας, μέσα στην σπηλιά με τα ευθυτενή δένδρα της Μαύρης Πεύκης σαν κεριά να περιστοιχίζουν και να περιβάλουν τον ιερό αυτό χώρο
Συνεχίζοντας περάσαμε από τον απότομο βράχο που σου κόβεται η ανάσα όταν περνάς γιατί ο δρόμος σε ‘κείνο το σημείο είναι στενός και φτάσαμε στον Πήγαδο, ένα μεγάλο οροπέδιο, όπου βγαίνουν τα σύνορα Ανεμώτιας και Βατούσας. Παλαιότερα γυμνό από βλάστηση, σήμερα ντυμένο με τα ευθυτενή δένδρα της Μαύρης Πεύκης και τα υπολείμματα του παλαιού πηγαδιού για το οποίο υπάρχουν διάφοροι μύθοι και δοξασίες
Κατευθυνόμενοι προς την Φτερούντα, συναντήσαμε στο δρόμο μας ένα ακόμα εξωκκλήσι τους Πέντε Αγιούς, μια παλαιοχριστιανική βασιλική ανακαινισμένη, σε ένα πευκόφυτο τοπίο με πολλά νερά, τα οποία μαζεύονται σε ένα υδραγωγείο για να υδρευτεί η Πτερούντα, με το πολύ καλό και ευκολοχώνευτο νερό, σαν αγίασμα από τους Πέντε Αγιούς
Αγκαλιάσαμε το ψηλότερο ύψωμα της περιοχής, τον Προφήτη Ηλία και αφου περάσαμε το ¨τριεθνές¨ μια διασταύρωση που αντάμωναν τα σύνορα των Παρακοίλων της Άγρας και της Πτερούντας, πήραμε τον ανήφορο για να ανεβούμε στο πλάτωμα, στην κορυφή και να απολαύσουμε την μαγευτική θέα από κει πάνω. Ανεβήκαμε στο πυροφυλάκιο και δεν ξέραμε από πού να πρωτοκοιτάξουμε από την μια ένα απέραντο πράσινο χαλί στολισμένο με την γαλάζια φιγούρα του κόλπου στη μέση να συνεχίζει και να τελειώνει μακριά πέρα στο ορίζοντα στην άσπρη πέτρινη κορώνα του Όλυμπου Ο κόλπος, οι αλυκές, ο κάμπος της Καλλονής σαν πιάτο από κάτω μας και οι οικισμοί να ομορφαίνουν την εικόνα θωρώντας τους από ψηλά. Από την άλλη πάλι το ίδιο απέραντο πράσινο μοτίβο να περνά τον Μόλυβο την Πέτρα, να φτάνει ως το πέλαο και να ακουμπά στο Μπαμπά στην απέναντι στεριά. Μια πανοραμική θέα σχεδόν του μισού νησιού, που την θαυμάζαμε και δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία φτιαγμένο με λιθοσωρούς γύρω, γύρω με την πέτρινη Αγία Τράπεζα λιτό, και απέριττο μέσα στο καταπράσινο τοπίο, ήταν προσαρμοσμένο ακριβώς στη λιτή και μοναχική ζωή του Αγίου που τιμούσε
Αφού προσευχηθήκαμε να προστατεύει ο Άγιος αυτό το πανέμορφο πευκοδάσος, αλλά και όλο το νησί μας από τις πυρκαγιές, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Χάσαμι τ’ Απουστουλέλ’

Ήταν τα λόγια, που ψέλλισε μέσα στο σπαραγμό της η μάνα που αδυνατεί ακόμα να πιστέψει ότι ο γιος της δεν ζει πια, η μάνα που στα 80 και πλέον χρόνια της αποχαιρετούσε, το στήριγμα της, τον καπετάνιο της ζωής της, το χαμογελαστό παιδί της, που δεν της χάλασε ποτέ χατίρι
Στεκόταν όρθια, καθ όλη την διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης, στηριζόμενη στο μπαστούνι της μπροστά στην φωτογραφία του γιου της και έσκυβε πότε, πότε και φιλούσε το καμάρι της, ασπροντυμένο με την στολή του Καπετάνιου, που έφυγε τόσο μικρός και τόσο ξαφνικά
Απαρηγόρητη δίπλα στην χαροκαμένη μάνα, η κόρης της και αδελφή του Καπετάνιου που έκλεγε χωρίς σταματημό, για τον χαμό της κολώνας που στήριζε όλη την οικογένεια
Αλήθεια πόσο τραγικό είναι μια μάνα να κηδεύει το σπλάχνο της και να μένει πίσω, ο καημός είναι αβάσταχτος
Η γυναίκα του αισθανόμενη το βάρος και την ευθύνη της οικογένειας, πάνω στους ώμους της, προσπαθούσε να κρατηθεί δυνατή, αλλά πολλές φορές λύγιζε αφού ο θρήνος μεγάλος και ο πόνος πολύς Τα τρία παλικάρια του μαυροφορημένα να μη μπορούν ακόμα να πιστέψουν, πως είναι δυνατόν, να ‘φυγε ο πατέρας τους για το μεγάλο ταξίδι, χωρίς επιστροφή
Παρόντες πολλοί συνάδελφοι του Αξιωματικοί και πληρώματα από τα πλοία Μυτιλήνη και Θεόφιλος, όπου υπηρέτησε ο Απόστολος σαν Αξιωματικός και Καπετάνιος και που πολλές φορές μας πηγαινοέφερε στον Πειραιά με ασφάλεια και με άνεση

Η Καλλονή των πουλιών Birding on Kalloni

Παγκόσμια ημέρα της Δασοπονίας Ι

• Αφήστε ήσυχα τα ελληνικά δάση. Αυτό πράγματι χρειάζονται.
• Σεβαστείτε το ελληνικό τοπίο. Το αξίζει.
• Μην εποφθαλμιάτε την δημόσια δασική κτήση. Ανήκει στο Γένος.
• Μην βάζετε τη χώρα σε οικολογική περιπέτεια
• Έτσι μπορείτε να είσθε βέβαιοι ότι οι απόγονοί μας θα σας ευλογούν αντί να σας καταρώνται.

Μιχαήλ Δεκλερής Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος
Αντιπρόεδρος του ΣτΕ, ε.τ.

Παγκόσμια Ημέρα της Δασοπονίας

H 21η Μαρτίου έχει καθιερωθεί το 1972 από τη διεθνή κοινότητα ως η Παγκόσμια Ημέρα της Δασοπονίας και συμπίπτει με την έναρξη του εαρινού ηλιοστασίου καθιερώθηκε η μέρα αυτή για να φέρει τον άνθρωπο πιο κοντά στο δάσος που καλύπτει το 25% του πλανήτη, να γνωρίσει τις λειτουργίες του, να καταλάβει ότι είναι απαραίτητο για την επιβίωση του και να απαιτήσει την προστασία του δάσους, την διατήρηση και την άμεση αναδάσωση και αποκατάσταση των καμένων περιοχών
Τα Ελληνικά δάση παρουσιάζουν ορισμένες οικολογικές και διαχειριστικές ιδιαιτερότητες που τους δίνουν μία ξεχωριστή θέση στην Ευρωπαϊκή δασοπονία:
Είναι δάση μεγάλης βιολογικής αξίας λόγω της υψηλής βιοποικιλότητάς τους, όπως αυτή εκφράζεται από την πλούσια χλωριστική σύνθεση, το πλήθος ενδημικών και σπανίων φυτικών ειδών, και την ποικιλία των οικοσυστημάτων. Υπάρχουν μελέτες, οι οποίες δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει τον υψηλότερο δείκτη δασικής βιοποικιλότητας στην Ευρώπη Η Ελληνική χλωρίδα απαρτίζεται από 5000 περίπου είδη, από τα οποία το 20% είναι ενδημικά, δηλαδή απαντώνται μόνο στην Ελλάδα. Η αντίστοιχη χλωρίδα των μεσευρωπαϊκών χωρών δεν υπερβαίνει τις 3000 είδη.
Είναι δάση φυσικά, αποτελούμενα από ποικιλία ειδών που ανανεώνονται με φυσική αναγέννηση.
Σταθμός για τη δασοπονία στη χώρα μας υπήρξε το 1953, όταν για πρώτη φορά η δασική αειφορία, εννοιολογικά ολοκληρωμένη, πέρασε στις τότε προδιαγραφές εκπόνησης των διαχειριστικών μελετών για τα δάση.
Η Ελληνική δασοπονία επιδιώκει την πολυδιάστατη (πολλαπλή) χρήση του δάσους γιά παραγωγή πλήθους υλικών αλλά και άυλων αγαθών, μη περιοριζόμενη στην απλή ξυλοπονία.(Δασοπονία πολαπλών σκοπών)
Κύριο μέλημα κάθε μορφής δασικής διαχείρισης πρέπει να αποτελεί η προστασία του δάσους.
Συνεπώς, επιβάλλεται η αντιμετώπιση του φαινόμενου των δασικών πυρκαγιών μέσα από μια ολοκληρωμένη διαδικασία διαχείρισης και προστασίας του φυσικού πλούτου στη χώρα μας, κάτι που μακροπρόθεσμα θα λειτουργήσει προληπτικά και όχι κατασταλτικά.
Τα αρνητικά στοιχεία της ελληνικής δασοπονίας είναι πολλά και ποικίλα, το βασικότερο όλων είναι, η έλλειψη δασολογίου και κτηματολογίου.
Κάτι που έχει όλη η Ευρώπη εκτός από την Ελλάδα και την Αλβανία
Το Δασολόγιο πρέπει να είναι η βασική απαίτηση πλέον όλων όσων νοιάζονται και αγωνιούν για την προστασία των Ελληνικών δασών

Η Καλλονή των πουλιών Ι Υδρόβια - Παρυδάτια

.
.


Καστανόχηνα


Φοινικόπτερο - Φλαμίγκο


Αβοκέτες βόσκουν


Λευκοπελαργός









Φλαμίγκο εν πτήση





Σήμερα ο κόλπος της Καλλονής περιλαμβάνει ένα σύστημα απο υγροτόπους,
που αποτελούν ένα μωσαϊκό με εναλλαγές
αλιπέδων, εκβολών
μικρών ποταμών, μικρών καλαμιώνων,
δασικών εκτάσεων, ελαιώνων και άλλων καλλιεργειών.
Η σημασία της περιοχής από
ορνιθολογική πλευρά δεν
οφείλεται στα μεγάλα μεγέθη
αλλά στη ποικιλία της
ορνιθοπανίδας με πάρα
πολλά σπάνια, απειλούμενα
ή ασυνήθιστα είδη για την Ελλάδα και την Ευρώπη.